Espaço público, Cultura, Política, Comunidade, Território, Pessoas

Inquisición

Non vou volver insistir no debate sobre terapias alternativas e oficiais. Cadaquén ten a súa opinión e todas son respectábeis se parten da honestidade intelectual. A miña xa a din hai un mes neste mesmo blog no artigo: “¿Pseudociencias ou fundamentalismo científico?”. Non penso seguir polemizando nin pretendo gañar debates. Se lle serviu a alguén para reflexionar xa me dou por satisfeito. E senón… pois tamén. Se hoxe quería volver sobre o tema é pola recente presentación do “Plan de Protección de la Salud frente a las Pseudociencias” por parte da ministra de Sanidade e do ministro de Ciencia. O que pretendo analizar non é a valoración que fan do que chaman “pseudociencias”, senón a valoración que deixan translucir sobre o que é a ciencia e a democracia.

O Plan semella que pretende implantar unha nova Inquisición. Outorgase á “ Red Española de Agencias de Evaluación de Tecnologías Sanitarias” a competencia de determinar que é ciencia e que é “pseudociencia”.

Hai mais de trinta países que teñen recoñecida a homeopatía. A estratexia da Organización Mundial da Saúde (OMS) sobre Medicina Tradicional alenta aos Estados membros a recoñecer nos seus sistemas de saúde o papel desta que tamén define como medicina non convencional. Pero o Estado Español ten o seu propio criterio: non só evita recoñecer estas terapias senón que lle pon todas as trabas posíbeis para que non se practiquen .

O Plan semella que pretende implantar unha nova Inquisición. Outorgase á “ Red Española de Agencias de Evaluación de Tecnologías Sanitarias” a competencia de determinar que é ciencia e que é “pseudociencia”. Dito doutra maneira, haberá un tribunal que decida quen é herexe e quen non. E, por suposto, se a sentencia é que existe herexía, as ideas serán prohibidas e as persoas castigadas. Pero diso xa se ocuparán concellos (véxase o de Vigo), universidades, institucións autonómicas e o propio Ministerio de Sanidade.

Agora comezan implantando o poder de repartir credencias de “científico/a” e de “herexe”. Pero mañá pode ser que continúen a repartir credenciais para decidir quen é “demócrata” e quen non, para sinalar a quen “defende a convivencia” e quen a pon en perigo…

En resumidas contas, agora xa non se trata de saber quen ten a razón neste debate, senón de que hai quen se arroga a capacidade de decidir quen a ten, dito doutro xeito, de impoñer a “verdade” por lei. Ou o pensamento único, diga o que diga o ministro astronauta. O ministerio da Sanidade e o de Ciencia ben poderían fundirse nun “Ministerio da Verdade” como o que ideou George Orwell.

Agora comezan implantando o poder de repartir credencias de “científico/a” e de “herexe”. Pero mañá pode ser que continúen a repartir credenciais para decidir quen é “demócrata” e quen non, para sinalar a quen “defende a convivencia” e quen a pon en perigo, para decidir cal é o “feminismo bo” e cal é o “mao”, para determinar o que é “xenofobia” e o que non o é. E máis.

Con independencia do que cadaquén pense sobre as medicinas non convencionais, mesmo se se é moi crítico/a con elas, non se debería permitir que saia adiante un Plan destas características.

Sobre o autor

Xoán Carlos Carreira Pérez

Doutor engenheiro agrónomo, professor de Engenharia Agroflorestal na Universidade de Santiago de Compostela. Autor de vários livros e artigos científicos, tem colaborado em diversos meios de comunicação, como A Nosa Terra, El Progreso, Vieiros e Praza Pública.

Comenta aqui!

Comenta aqui!

Espaço público, Cultura, Política, Comunidade, Território, Pessoas

Xoán Carlos Carreira Pérez

Doutor engenheiro agrónomo, professor de Engenharia Agroflorestal na Universidade de Santiago de Compostela. Autor de vários livros e artigos científicos, tem colaborado em diversos meios de comunicação, como A Nosa Terra, El Progreso, Vieiros e Praza Pública.

Elias J. Torres Feijó

Tenta trabalhar coletivamente e acha que o associacionismo é a base fundamental do bom funcionamento social e comunitário. A educação nos Tempos Livres é um desses espaços que considera vitais. Profissionalmente, é professor de Literatura, em origem, e, mais, na atualidade, de Cultura.

Xosé Manuel Sarille

Polemista e tamén escritor. Autor do ensaio "A impostura e a desorientación na normalización lingüística". A quen lle interese lelo pode solicitalo neste blog e enviaráselle ao enderezo correspondente sen custo ningún do exemplar nin do transporte.

Manuel Jordán Rodríguez

Profesor da Universidade de Santiago de Compostela (USC).

Viva Cerzeda

Espaço público, Cultura, Política, Comunidade, Território, Pessoas… Viva Cerzeda é a comemoração, para nós, da amizade, do bom humor sempre que possível e de tentar contribuir com algumhas ideias e opiniões para entender(mos) e atuar(mos) do melhor modo o mundo… É ambicioso mas é-che o que há… e para mais não damos…

Contacta-nos aqui

Acompanha