Espaço público, Cultura, Política, Comunidade, Território, Pessoas

O concepto é o concepto

Xa non lembro con claridade cal foi a personaxe e en que película pronunciou aquela frase que se fixo famosa (hoxe diríase viral non si?): “o concepto é o concepto”. Pois ben, a min dáme a impresión de que en moitos casos o concepto non é o concepto. É dicir que o concepto non foi ben asimilado. Vou poñer catro exemplos.

O primeiro é sobre o uso das máscaras que se xeneralizaron coma unha medida para enfrontar o coronavirus. Con independencia de que sexan efectivas ou non (algo que está por demostrar), o seu obxectivo ao aire libre sería que as persoas que as levan non contaxien a outras nin sexan contaxiadas por outras que estean durante algún tempo a unha distancia inferior á de seguridade (1,5 m. ou 2 m. variando segundo as fontes, os países e as administracións). Pois ben, eu teño visto varias veces a persoas sentadas soas en parques nos que non había ninguén en 80 ou 100 metros arredor e que, non obstante, tiñan a máscara posta. Mesmo hai xente que leva a máscara posta andando sen compañía nun camiño solitario ou polo medio do monte onde non hai ningunha outra persoa en varios quilómetros á redonda. Creo que o concepto non se entendeu ben. E neste caso pode traer consecuencias porque respirar continuamente o CO2 que expulsamos do noso corpo en lugar do osíxeno absolutamente indispensábel para proporcionar enerxía ás nosas células non creo que sexa algo demasiado bo para quen o fai.

O segundo é sobre a utilización do termo “empate técnico” cando se analizan os resultados electorais reais ou previsíbeis dos distintos partidos. Cando nunhas eleccións determinadas dous partidos (A e B) sacan o mesmo número de escanos téñolle escoitado dicir a algunhas persoas : “produciuse un empate técnico entre os partidos A e B ”. Desde o meu punto de vista quen así fala tampouco ten moi claro o concepto. O concepto de “empate técnico” utilízase cando se fan estimacións dos resultados previamente á celebración das eleccións ou previamente a coñecer os resultados definitivos, porque estas estimacións (que como o seu nome indica son estimacións e aquí tamén faría falta falar do concepto) non son datos exactos senón que sempre teñen unha marxe de erro. Esta marxe de erro fai que, en ocasións, a estimación dos resultados destes partidos varíe o suficiente para que entren dentro do posíbel varios resultados: que o partido A saque máis votos que o B, que o partido B saque máis votos que o A ou que o partido A e o partido B queden empatados. Por iso se fala de empate “técnico” porque non se pode predicir cal das tres posibilidades é a que se vai dar. Pero cando xa se celebraron as eleccións e os resultados son definitivos, non hai marxe de erro. Os datos son exactos. Daquela non hai empate “técnico”. Simplemente ou ben hai empate ou ben non hai empate. Pero a cousa pódese “desmadrar”: na clasificación da liga de fútbol eu teño escoitado falar de que entre dous equipos que teñen os mesmos puntos existe un “empate técnico” .

O terceiro é a idea de que as medidas políticas e económicas que se tomen beneficiarán ou prexudicarán a todo o pobo. Isto parte dun concepto mal asimilado tamén: o concepto de pobo como algo homoxéneo. E digo que o concepto está mal asimilado porque, na miña opinión, o pobo non é homoxéneo. Non todas as persoas que forman parte da sociedade están na mesma situación económica. O seus dereitos non son respectados na mesma medida. Non teñen as mesmas posibilidades de ver realizado aquilo que no seu interior escollerían ou desexarían facer, é dicir, non teñen as mesmas posibilidades ou oportunidades de facer efectivas as súas liberdades. E sobre todo non están situadas no mesmo lado da liña que divide ás persoas ou colectivos explotadores das persoas ou colectivos explotados. Polo tanto as medidas políticas e económicas non beneficiarán ou prexudicarán a todo o pobo, senón que ou ben beneficiarán aos colectivos explotadores e prexudicarán aos colectivos explotados, ou ben beneficiarán aos colectivos explotados e prexudicarán aos colectivos explotadores.

O cuarto exemplo: estes días escoito moito que o obxectivo da política é dialogar e consensuar. E, ao meu entender, isto é un concepto deficientemente comprendido que se asenta sobre outro concepto tamén mal asimilado: que o diálogo e o consenso son intrinsecamente bos, é dicir que son bos en si mesmos. Pois ben, por unha banda o diálogo e o consenso non son bos en si mesmos porque o que son bos ou maos son os resultados dese diálogo e dese consenso. Se os acordos aos que se chegan son bos para a maioría social significará que o diálogo e o consenso foron frutíferos e beneficiosos para esa maioría. Pero se os resultados son maos para a maioría social significará que o diálogo e o consenso foron prexudiciais para esa maioría e un atentado contra ela. Por outra banda, na mesma liña, hai que dicir que os obxectivos da política non son dialogar e consensuar senón resolver os problemas e satisfacer as necesidades e intereses das clases explotadas. E aínda se pode dicir doutra forma: os obxectivos da política non son dialogar e consensuar senón resolver os problemas e satisfacer as necesidades e intereses da maioría da cidadanía. Utilizando o diálogo e o consenso ou seguindo calquera outra estratexia que permita alcanzalos. Si, xa o sei, democraticamente, pero tamén aquí habería que falar do concepto.

Sobre o autor

Xoán Carlos Carreira Pérez

Doutor engenheiro agrónomo, professor de Engenharia Agroflorestal na Universidade de Santiago de Compostela. Autor de vários livros e artigos científicos, tem colaborado em diversos meios de comunicação, como A Nosa Terra, El Progreso, Vieiros e Praza Pública.

Comenta aqui!

Comenta aqui!

Espaço público, Cultura, Política, Comunidade, Território, Pessoas

Elias J. Torres Feijó

Tenta trabalhar coletivamente e acha que o associacionismo é a base fundamental do bom funcionamento social e comunitário. A educação nos Tempos Livres é um desses espaços que considera vitais. Profissionalmente, é professor de Literatura, em origem, e, mais, na atualidade, de Cultura.

Xoán Carlos Carreira Pérez

Doutor engenheiro agrónomo, professor de Engenharia Agroflorestal na Universidade de Santiago de Compostela. Autor de vários livros e artigos científicos, tem colaborado em diversos meios de comunicação, como A Nosa Terra, El Progreso, Vieiros e Praza Pública.

Xosé Manuel Sarille

Polemista e tamén escritor. Autor do ensaio "A Causa das Mulleres". A quen lle interese lelo pode solicitalo neste blog e enviaráselle ao enderezo correspondente sen custo ningún do exemplar nin do transporte.

Manuel Jordán Rodríguez

Lembrado e Querido Manuel Ánxel

Viva Cerzeda

Espaço público, Cultura, Política, Comunidade, Território, Pessoas… Viva Cerzeda é a comemoração, para nós, da amizade, do bom humor sempre que possível e de tentar contribuir com algumhas ideias e opiniões para entender(mos) e atuar(mos) do melhor modo o mundo… É ambicioso mas é-che o que há… e para mais não damos…

Contacta-nos aqui

Acompanha