Espaço público, Cultura, Política, Comunidade, Território, Pessoas

Os métodos

Na esquerda, a maioría dos debates sobre temas políticos ou sociais xorden ao tratar de definir cal é o problema que compre enfrontar. Deste xeito pérdese moito tempo ademais de enerxía e os debates previos á posta en práctica das propostas fanse eternos. Despois, unha vez que se consegue definir cal é o problema, este abórdase como se tivera unha única solución, analizándoo en termos absolutos: solución totalmente correcta ou totalmente equivocada.

Neste momento creo que moita xente xa nos demos conta de que non hai solucións totalmente correctas nin totalmente equivocadas. E de que os problemas sociais son máis complexos. Hai que ter en conta moitas variábeis: feminismo, esgotamento dos recursos do planeta, consecución dun sistema económico que distribúa equitativamente a riqueza e que ao mesmo tempo sexa eficiente, migracións, ecoloxismo… E hai que integralas nunha solución que nos conduza a unha sociedade máis xusta e máis humana. Así, establecendo unha similitude coas matemáticas, pódese dicir que na realidade social o número de variábeis é maior que o número de ecuacións das que dispoñemos para solucionalas. ¿Puidera ser que o método máis axeitado para atopar unha solución aos problemas sociais sexa o de «aproximacións sucesivas»? Conscientes tamén de que, nalgúns casos, pode haber máis dunha solución válida, é dicir, máis dunha alternativa correcta. Os movementos altermundistas propoñen algo que, en certa maneira, pode ter algún paralelismo: «estratexias globais e actuacións locais».

Daquela, se cadra os métodos de traballo e debate deben mudar. Trátase xa que logo de probar e de avaliar. De propoñer solucións, sopesalas, contrastalas e … avanzar. E todo isto comprendendo que, aínda que haxa propostas de compañeiras ou compañeiros que non coincidan coas que saen aprobadas, posibelmente sexa mais útil para achegarse á solución axeitada non invalidar ningunha delas de maneira definitiva, senón analizalas dende unha perspectiva de aproximacións sucesivas.

Os métodos de traballo e debate deben incorporar ademais algunhas outras consideracións. Desde o meu punto de vista, entre elas estarían as seguintes:

  • Hai que entender o erro coma un dato máis que axuda a atopar a solución correcta. Polo tanto por unha banda hai que perder o medo a equivocarse e por outra banda hai que evitar caer na descualificación absoluta de quen se equivocou.
  • Hai que valorar cada actuación feita, marcando obxectivos e analizando o seu cumprimento.
  • Hai que asumir que non hai solucións perfectas, que todas teñen vantaxes e inconvenientes. Por iso, ao aplicalas na realidade pode acontecer que necesiten ser axustadas ou modificadas sobre a marcha o que supón aceptar que o cambio de opinión sobre unha medida concreta non debería ser «a priori» un problema en si mesmo.

E todo isto non se consegue só con estatutos, regulamentos ou normativas, senón asumindo un cambio de actitude e poñendo por diante o compañeirismo.

Sobre o autor

Xoán Carlos Carreira Pérez

Doutor engenheiro agrónomo, professor de Engenharia Agroflorestal na Universidade de Santiago de Compostela. Autor de vários livros e artigos científicos, tem colaborado em diversos meios de comunicação, como A Nosa Terra, El Progreso, Vieiros e Praza Pública.

1 comentário

Comenta aqui!

Espaço público, Cultura, Política, Comunidade, Território, Pessoas

Manuel Jordán Rodríguez

Profesor da Universidade de Santiago de Compostela (USC).

Xosé Manuel Sarille

Polemista e tamén escritor. Autor do ensaio "A Causa das Mulleres". A quen lle interese lelo pode solicitalo neste blog e enviaráselle ao enderezo correspondente sen custo ningún do exemplar nin do transporte.

Xoán Carlos Carreira Pérez

Doutor engenheiro agrónomo, professor de Engenharia Agroflorestal na Universidade de Santiago de Compostela. Autor de vários livros e artigos científicos, tem colaborado em diversos meios de comunicação, como A Nosa Terra, El Progreso, Vieiros e Praza Pública.

Elias J. Torres Feijó

Tenta trabalhar coletivamente e acha que o associacionismo é a base fundamental do bom funcionamento social e comunitário. A educação nos Tempos Livres é um desses espaços que considera vitais. Profissionalmente, é professor de Literatura, em origem, e, mais, na atualidade, de Cultura.

Viva Cerzeda

Espaço público, Cultura, Política, Comunidade, Território, Pessoas… Viva Cerzeda é a comemoração, para nós, da amizade, do bom humor sempre que possível e de tentar contribuir com algumhas ideias e opiniões para entender(mos) e atuar(mos) do melhor modo o mundo… É ambicioso mas é-che o que há… e para mais não damos…

Contacta-nos aqui

Acompanha